Selecteer een pagina

Soms houdt men teveel vast aan de geijkte normen en waarden en die werken niet voor een autist. Spreekbeurten, kampen, knuffels geven, handen geven, mensen aankijken…..hoezo? Dat gaat hem voor veel autisten niet worden. Velen onderschatten de stress die dit meebrengt voor een autist. En wij als ouders en de leraren maar pushen. Het moet zoals het hoort. En dan verbaasd zijn als er weer een meltdown komt. Stap daar nou eens vanaf. 

Wat wel kan

Kijk naar wat de autist kan, wat aanvaardbaar is. Niks moet als het zoveel energie en angst kost. Want dat is het verschil….wij vinden het spannend bv die spreekbeurt  maar zij zijn angstig (niet alle autisten). Het enige wat het oplevert zijn meltdowns en dat zij uiteindelijk uitgeblust uitvallen op school en in de maatschappij. Uitgeblust door het blijven proberen wat zij niet kunnen…voor ons. 

Heel veel stress

Bij ons had ook heel veel stress voorkomen kunnen worden als ik dat eerder ingezien had. Eerder geleerd had. Ze ging sporten, een teamsport en ze kon dat hartstikke goed maar de sociale interactie tussen al die meiden begreep zij niet en dat was killing voor haar. Heel jammer maar daarom heeft ze dat op moeten geven. En meiden op de leeftijd van 8,9 10 jaar zijn nou ook niet zo begripvol onder elkaar. Ze werd dus ook gewoon genegeerd en dat houdt niemand vol. Ook heb ik haar eens bij een schoolkamp afgezet en dat vond ze zo moeilijk. Toen we wegreden liep ze ons achterna. Mijn moederhart breekt weer als ik daar weer aan terug denk. Ze is daar door een leraar zo goed mogelijk opgevangen maar ook hij vond het moeilijk om er mee om te gaan. Achteraf hadden we dit niet moeten willen maar dan ben je nog van mening dat ze dat maar moet leren en dat het goed is voor haar. En je denkt ook dat het moet van school maar dat is dus niet, heb ik later begrepen.

Nu

Ik probeer steeds meer uit te gaan van wat zij kan en als het teveel stress oplevert dan maar niet. Op school lijkt dat moeilijker dan het is. En soms moet je echt wel op je strepen gaan staan. School is zo wie zo een hele moeilijke periode voor haar geweest ondanks vele goede betrokken leraren/leraressen. Dat maakte het natuurlijk wel draagbaar maar ik geloof niet dat er een dag is geweest dat ze zonder buikpijn naar school ging. En waarom deed ze dat… voor ons. Het is wel fijn dat ze haar diploma heeft gehaald maar was het het waard? En wat had ze anders moeten doen gedurende die periode, ook nog zoiets.

Keuzes

Allemaal moeilijke keuzes waar je als ouders met een schoolgaand kind (autistisch) voor komt te staan. 

Mijn advies

Denk goed na over wat kan en wat moet. Ga in gesprek met school. Wat het oplevert in die situatie of maak je omdat je denkt dat het moet, meer kapot bij jouw kind dan je lief is. Angst is allesomvattend en angst is wat aan de orde is. En daarom moet je misschien wel wat van je normen en waarden aanpassen voor het welzijn van je kind. Elk kind is anders, elke autist is anders. Kijk naar de mogelijkheden en niet naar hoe jij het altijd gedaan hebt, hebt moeten doen. En uiteindelijk is er veel wat niet MOET en als het alleen maar stress oplevert waarom zou je het dan doen zoals een ander het doet. 

Bewandel je eigen pad! Of bewandel het pad van je kind!

Leuk als je mijn volgende blog ook weer leest.

Lieve groetjes, Ineke 🍀