Selecteer een pagina

Heel veel problemen zijn op ons pad gekomen en wij waren meer dan druk met het oplossen hiervan. Bezoeken aan specialisten, ziekenhuizen, extra gesprekken op school. Zo rond hun 15/16e werd het pas wat rustiger bij ons thuis. De scholen hebben ook de nodige problemen gegeven. Dat hield in dat ik dan weer naar school moest voor een gesprek. Moeilijke gesprekken, want eer dat het zover dat je een gesprek aanvroeg, zat je hoog in je emotie level en dan moest je toch lobbyen om gedaan te krijgen wat voor het kind noodzakelijk was. 

Aanpassen

Klinkt misschien vreemd maar dat ging niet zonder slag of stoot, ook niet op het speciaal onderwijs. Voor alle twee de kinderen heb ik altijd gezegd dat het moet gaan zoals zij het kunnen. De aanpassingen die de scholen moesten maken waren niet zo geweldig groot, en bovendien hebben wij bij elke nieuwe school alles uitgelegd en gevraagd of Fenna of Demi dan daar naar die school mocht. Dat werd wel steeds toegezegd, maar als er dan iets aangepast moest worden bleek het dikwijls toch moeilijk voor school. Mijn god, wat heeft dat een hoop energie gekost. En de aanpassingen gingen dikwijls nergens over. Fenna heeft op een gegeven moment bepaalde lessen op het VMBO niet gevolgd. Door zelfstudie thuis kon zij het beter in haar schema passen en was het zo minder vermoeiend voor haar. Zo heeft ze het VMBO gehaald, op één tiende punt na cum laude, maar destijds was de directrice erg taai met die aanpassingen. En toen ik vroeg, na voor mij een erg emotioneel gesprek of ze het dossier van Fenna had gelezen, gaf ze toe niks over het kind te weten. Dus je weet niks van een kind en je oordeelt??. Ik viel ‘bekaans’ van mijn stoel van verbazing. Maar goed, ik ben ook niet voor één vlieg te vangen dus is het uiteindelijk gelukt om de aanpassing die geen enkele leraar moeite kostte, erdoor te krijgen. Namelijk het niet aanwezig zijn. Leuker nog, bij de diplomauitreiking kreeg ze een groot compliment van die lerares. Nooit aanwezig in de klas en toch een mooi punt. Ze had daar overigens wel een super mentor, een praktisch mens. Heerlijk. 

Speciaal onderwijs

Toen Demi op het speciaal onderwijs kwam, net na de herfstvakantie werden wij al begeleid. En de begeleidster stelde voor, omdat Demi dus onrustig wordt als zij niet weet wat er staat te gebeuren, dat de lerares een schema zou ophangen in de klas of een schema van de week zou geven aan Demi. Het onverwachte gebeurde. De lerares  zei dat ze dat niet deed. Terwijl gaandeweg bleek dat dit het speerpunt van Demi’s autisme was. Zij moet weten wat er gaat gebeuren, hoe de agenda is. Kleine moeite denk je dan. Jammer, met Sinterklaas en Kerst, toch al hele moeilijke tijden in een klas, werd het voor haar niet wat makkelijker gemaakt. Zeldzaam toch? Andere jaren heeft ze keien van leraren gehad daar, behalve dan het laatste schooljaar. Dat was het toppunt! Andere blog, andere keer of niet?? 😢

Tot de volgende keer op mijn blog mamaserieus.

Lieve groetjes, Ineke 🍀