Selecteer een pagina

In ons dorp is een programma vanuit het jongerencentrum ENA, gehuisvest in de BOX voor jong volwassenen waar Demi sinds een paar maanden naar toe gaat. Ze vindt het leuk en maakt vrienden waar ze buiten de avonden daar, ook leuke dingen mee gaat doen. Ze doen soms ook spellen of praten met elkaar en dat kan erg confronterend zijn. Maar ze leert er ook weer van. Ze hebben ook wel eens een project, ze mochten bv een ontwerp maken om graphity op een muur hier in het dorp te maken. Uiteindelijk bleek dat moeilijker dan verwacht en ik weet nu ook niet of het doorgaat. 

Open avond

Of we naar de Box wilde komen voor de open avond. De Box is de naam voor het gebouw waar dit allemaal gebeurt en daar waren we welkom. We waren te laat omdat het niet goed met ons gecommuniceerd was door Demi, dus paniek. Demi belde op waar we waren. We waren net klaar met eten en zijn snel op de fiets gestapt. Eenmaal daar werd er een tekst voorgelezen door één van de meiden. Over zichzelf en haar ontwikkeling, dapper van haar voor zoveel mensen en zeker mooi verwoord. Je moet het maar durven je zo bloot te geven. Chapeau!

Over de streep 

En toen konden we meedoen aan ‘over de streep’. Dat deed de jeugd ook weleens. Niet zo bij nagedacht op dat moment en ik deed mee. Maar je geeft je toch een beetje bloot bij allemaal mensen die ik niet ken. Vond ik achteraf toch confronterend. Heb dus niet zoveel lef als de spreekster die avond. Ik vond het moeilijker dan ik had verwacht en had er een beetje last van. Het zal wel slijten. Allemaal onverwerkte diep weggestopte verdrietjes die af en toe boven komen drijven. Voor de jeugd kan/is dit ‘spel’ ook confronterend zijn maar je leert wel weer over jezelf. Door het eventueel te delen, dit is altijd een keuze, of door alleen aan te geven dat je iets moeilijk vindt. Ik heb ook aangegeven dat ik twee kinderen met een beperking heb en dat dat soms heftig is. En dat vond ik ook moeilijk, je kan het bagatelliseren. Een beperking, dat valt toch wel mee bij die twee…. maar wij noemen het een beperking omdat het, iedere meid een eigen beperking, allebei de meiden beperkt in wat ze willen doen of wat ze willen. Dus letterlijk en een handicap klinkt nog zwaarder. Ik heb er geen beter woord voor dus gebruiken we allang ‘beperking’.

Op tijd naar huis

Demi was er al vroeg (17.00 uur) en had het om 20.00 uur wel gehad. Ze ging naar huis. Heel goed van haar dat zij die keuze maakt voortaan. Want gebleken is dat als zij te lang en/of te dikwijls  meedoet het haar te veel vermoeid en dat houdt ze het niet vol. Dus waren wij ook op tijd weg, ergens wel weer jammer. Net als die keer in de schouwburg. Toen ben ik ook met haar vroeger weggegaan. Dat is dan ook weer een stukje van die beperking. Ze kan om verschillende redenen er niet altijd bij blijven. Te lang, te veel, te heftig. We zijn nu aan het kijken of ze als ze op tijd weggaat bv om 20.30 ipv 21.30 uur dat minder problemen oplevert. Als ze te lang blijft wil ze die week niks meer, dan is ze overvraagd en dat maakt dat ze alles wat ze moet negatief bekijkt  en daar probeert onderuit te komen. Ze probeert nu op tijd te gaan en zo energie over te houden om te doen wat ze moet doen en er ook niet zoveel tegenzin in krijgt. Want je verplichtingen vervullen met tegenzin kost zoveel meer energie. Ook voor mij want dan praat ik op haar in om te zorgen dat haar week gaat zoals het moet gaan. We gaan het weer zien. 

Grotere wereld

Elke keer als Demi iets nieuws begint en daar zijn we blij mee dat ze dat kan en doet, komen we dingen tegen die aangepast moeten worden voor haar. Wat ze zelf aan moet passen. Waar ze mee om moet leren gaan. Of waar anderen zich aan moeten passen omdat het anders niet voor haar werkt. En ze het dan op zou moeten geven. Dit plan gaat steeds weer in de herhaling. 

Voer voor een andere blog….

ENA

Even niet alleen is een heel mooi plan voor jongvolwassenen waarvoor het maken van vrienden en die behouden, niet zo vanzelfsprekend is. Ze hebben steun en vriendschap aan elkaar en een invulling van de avond/middag. Allemaal onder het toeziend oog van de jeugdwerkers die dit plan begeleiden. 

Tot de volgende keer op mamaserieus.

Lieve groetjes, Ineke 🍀