Selecteer een pagina

Zusjes en broertjes van een autische kind hebben het zeker niet makkelijk. Heel veel tijd en energie van de ouders gaat naar het opvoeden en begeleiden van het autistisch kind. Hoe doe je dat als ouder? Er is geen goed antwoord, er is geen goed of fout. Je doet je best als ouder en als ouder van een autistisch kind doe je je stinkende best. Meer kan je niet doen maar soms lijkt en is het niet genoeg. Soms is het zo moeilijk allemaal en ben je zo moe. Dat de andere kinderen daaronder lijden is zeker, maar nogmaals je doet als ouder je best.

Prioriteit

Vroeger als de kids van school kwamen zag ik al aan de blik in de ogen van Demi of het lang ging duren eer ze weer rustig was of niet. En Fenna moest dan wachten, vanzelf. Wachten tot Demi rustig was om haar verhaal te vertellen. Want als Demi niet rustig was kreeg ze er toch geen speld tussen. Waanzin lijkt het nu maar het was niet anders. Zij bouwde op school door alle prikkels een bepaald niveau van spanning op in haar brein/lijf en dat moest er dan thuis weer uit. Als het alleen met praten goed kwam was, was het een goeie dag. Maar dikwijls werd het krijsen en stampen allemaal prikkels die eruit moesten. Zaken die niet duidelijk voor haar waren, kinderen die vervelend waren tegen haar, dingen die nog moesten komen. Allemaal teveel. Opgebouwde spanning. Omdat Demi de eigenschap bezit om die opgebouwde spanning pas te uiten als ze thuis is, is ze ook pas later gediagnosticeerd. Op school geloofde ze niet dat haar gedrag thuis zo anders was. Toby had doordat hij vier jaar ouder was een ander plan en dat was zijn redding denk ik. Er werd geregeld dat hij kon doen wat hij wilde met of zonder één ouder. Maar Fenna moest in het plan van Demi. Maar als Fenna ziek was en dat was tot haar 10e met grote regelmaat, moest Demi in het plan van Fenna. Of ik was met Fenna bezig en Arno ging met Demi op pad. We hebben meer dan ons best gedaan voor elk kind. Blijft een feit dat Fenna zich als tweelingzusje toch wel dikwijls heeft aan moeten passen aan Demi. Net omdat zij zich aan kan passen en Demi meestal niet. 

Begeleiding

Toen Demi begeleiding kreeg op haar 8e (na haar diagnose) was het voor ons met name belangrijk dat ze met haar begeleidster uit huis was. Ontlasting. Ook was ze weleens het weekend weg. zij vond dat moeilijk en ik dus ook. Zo konden wij adem halen en ons met de andere kids bezig houden. Als Arno wat met Toby deed, had ik de tweeling onder mijn hoede. Had Toby een eigen plan ging Arno wat met Demi doen en ik bleef dan meestal thuis omdat Fenna moe was. Tijdens de puberteit van die meiden was het ook heftig thuis. Veel ruzies en ik maar sussen en scheidsrechter spelen. De relatie tussen Fenna en Demi was slecht (Toby woonde toen al niet meer thuis). Ze eiste allebei hun plek binnen het gezin op en dat liep meer dan eens hoog op. Moederdag 2019 is Demi op zichzelf gaan wonen en ondanks dat ze nog veel bij ons is en nog zorg nodig heeft, gaf dat veel rust. Sindsdien is de relatie tussen Fenna en Demi goed. Fenna helpt Demi en Demi helpt Fenna. Wij helpen Toby en Toby helpt ons. We zijn er voor elkaar als het nodig is en als we bij elkaar zijn hebben we het heel gezellig. Wat wil je nog meer als zusjes en broer en wat wil je nog meer als ouders. NIKS meer.